Η φρικτή ομορφιά – Του Θάνου Τάκη

Ήταν ένα φίλος. Ήμουν κι εγώ. Και στην συζήτηση, πιάσαμε το γνωστό, ατέρμονα επαναλαμβανόμενο θέμα μιας ανδροπαρέας, που όπως υποψιάζεσαι, αγαπητέ αναγνώστη, δώσ’της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’αρχινίσει. Ή και μιαν αλήθεια. Για μιαν Ωραία, μιλήσαμε…

Ποιος ξεκίνησε να προβάλει δημοσίως το ντεπό της σκέψης του και να φτιάχνει με λόγια αυτό που είδε κι αυτά που σκέφτηκε, δεν έχει σημασία, μπορεί να ήταν εκείνος, μπορεί εγώ. Κι έπρεπε να ιχνογραφηθεί με ενδελέχεια γιατί προκειμένου να μεταφερθεί η συγκίνηση, καταλαβαίνεις, κάθε λεπτομέρεια είναι κρίσιμη και καθοριστική.

Ή μήπως όχι;

Χρειάζεται πράγματι κάθε γραμμή, κάθε καμπύλη, κάθε χρώμα και κάθε εκατοστό να περιγραφεί εξονυχιστικά για να δει ο τρίτος αυτό που είδες κι ένιωσες εσύ;

Για λυσσάρι του προβλήματος θυμηθήκαμε τον Λιαντίνη. Όπου σε μια ομιλία του ανέταμε με μοναδικό τρόπο την ωραιότερη όλων των εποχών, την Ωραία Ελένη, που για χάρη της χιλιάδες παλικάρια ταξιδέψανε one-way-ticket στον πικρό Αχέροντα. Για την οποία, αντιγράφει και μεταφράζει τον σχετικό στίχο του Ομήρου: «Με τις αθάνατες θεές φρικτά μοιάζει στην όψη… Η λέξη αυτή, αμέσως μας δίνει την εικόνα του ωραίου. Η ομορφιά σκοτώνει, αγαπητοί μου φίλοι. Η ομορφιά σκοτώνει. Το κάλλος, η ομορφιά, είναι η αρχή του τρομερού, θα μας πει ένας νέος, Ευρωπαίος ωραίος λυρικός, ο Ρίλκε, στις Ελεγείες του Ντουίνο, γιατί η ομορφιά είναι η αρχή του τρομερού που μόλις την αντέχουμε…».

Αλλά πώς ήταν αυτή με την φρικτή ομορφιά της, που σκοτώνει μάλιστα; Πώς ήταν, επιτέλους, η ωραιότερη όλων των εποχών; Εδώ είναι η καλοκαμωμένη παγίδα του ραψωδού: ο πονηρός Όμηρος ελάχιστα μας πληροφορεί: Καλλίκομος, λευκώλενος, καλλιπάρειος, τανύπεπλος, τουτέστιν με ωραία μαλλιά, λευκά χέρια, ομορφομάγουλη, καλοντυμένη, έτσι ήταν η Ελένη μας. Ψηλή, κοντή, λεπτή, ζουμερή, στήθος, χείλη, πόδια, μάτια, ξανθιά, μελαχρινή, ή άλλο, δεν μας είπε.

Πάμε πίσω στον Λιαντίνη: «Τι σημαίνει αυτό; Εδώ είναι η επίνοια και η εφεύρεση του Ομήρου. Την άφησε την Ελένη να την πλάσει ο καθένας μας όπως θέλει, κι όσο μπορεί κι όπου μπορεί και φτάνει με τη φαντασία του… Αν μου’λεγε τούτο, εκείνο, περιόριζε δηλαδή την ομορφιά, καταλάβατε; Την περιόριζε, την έκανε πεπερασμένη, που σημαίνει ότι της αφαιρούσε το στοιχείο του απείρου. Ενώ τώρα, έτσι όπως την έδωσε, η Ελένη είναι το σύμβολο που έχουμε, η ιδέα που έχουμε, η αισθητική καλλιέργεια, σε τελική ανάλυση, που έχει ο καθένας μας…«.

Κι έτσι ο φίλος – ή μήπως ήμουν εγώ; – περιέγραψε την επίκαιρη Ωραία με τον ομηρικό κανόνα. Κι εγώ – ή μήπως ήταν ο φίλος; – ακούγοντας, έκλεισα τα βλέφαρα και την είδα να ζωντανεύει εμπρός μου. Ήξερα τι έκανα, με είχε δασκαλέψει ο Εμπειρίκος που έγραψε:

“Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τ’ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ”.

Κι είναι ακόμη κλειστά, αγαπητέ αναγνώστη…

Θάνος Τάκης

 

Αν θέλετε να διαβάσετε άλλα άρθρα του Θάνου Τάκη,
τα βρίσκετε εδώ.

ansasaresekoinopoihsteto001

 

  • AnagnostisXL

    Αγαπητέ μας κ Τάκη, είναι αυτές «Οι ελληνίδες του Αργούς και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες.» (κατά Λιαντίνη).

    • Θάνος Τάκης

      Οι φαινομηρίδες, λοιπόν… Ωραίες εικόνες μαστορεύετε, αγαπητέ Αναγνώστη! :)

anthea banner 920X100_02

info@komistes.gr

ΘΑΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

«
»

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

«
»

ΒΛΑΣΗΣ ΓΩΓΟΥΣΗΣ

«
»