Χάπι / unhappy – Του Θάνου Τάκη

O τίτλος, στο άρθρο, ήταν εντυπωσιακός κι ο υπότιτλος εντυπωσιακότερος. Κι αναφερόταν στην ελαφρώς απρόσμενη διαπίστωση ότι εδώ και χρόνια, μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου διάσωσης της έρμης χώρας μας μάλιστα, και στα εκάστοτε γενέθλιά του, συγκεκριμένοι επιστήμονες καταβυθίζονται στη φρικτή υγρασία των δεξαμενών του βιολογικού καθαρισμού της Διαμαντόπετρας στης γης το δαχτυλίδι, γεμίζουν το κουταλάκι τους με το μαρτυριάρικο νερό κι αφού συνομιλήσουν μαζί του εξάγουν αποτελέσματα και σκέψεις θλιβερές.

Ότι, για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί κατακόρυφα κι εντυπωσιακά η χρήση αντικαταθλιπτικών σκευασμάτων. Αν είσαι ο τύπος που αγαπά τους αριθμούς, αγαπητέ αναγνώστη, εδώ σου τους έχω: μέσα σε μια τετραετία, η χρήση αντιψυχωτικών αυξήθηκε κατά 35 φορές, των αγχολυτικών κατά 19 φορές, των αντικαταθλιπτικών κατά 11 φορές κι άλλο τόσο των ηρεμιστικών. Τουτέστιν μεθερμηνευόμενον: ο συμπατριώτης μας νιώθει πως δεν νιώθει καθόλου καλά. Δεν αντέχει τη ζωή του, την αποστρέφεται, μιαν άλλην θέλει κι επειδή δεν μπορεί να τη δει με ανοιχτά μάτια, αγαπά να την ψάχνει και (ίσως) να τη βλέπει με θολά. Κι ο παράδεισός του φωτίζεται και ζωντανεύει μόνο με χημικό τρόπο.

Κι αυτό το βλέπεις κι εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, εσύ που ο προφέσορας του βιολογικού ρουφιάνου δεν γνωρίζει γιατί ποτέ δεν εντόπισε την δική σου, ιδιότυπη φαρμακευτική υπογραφή στα νερά που συνηθίζει να υδρεύεται εκείνος.

Βλέπεις (και βλέπω) τους ανικανοποίητους να πληθαίνουν καθημερινά.

Ακούς (κι ακούω) γκρίνιες και στενοχώριες κι ωχαμάν και χαμένες ευκαιρίες και γκρεμισμένα όνειρα και χαμένες πρωτιές, χαμένες εκδρομές, χαμένες δουλειές, χαμένους κι απογοητευτικούς έρωτες ή ψευτοέρωτες, χαμένο χρόνο, χαμένα χρόνια. Πάει η ζωή και πέρασε και να’ταν άλλη, δεν πήρα το αμάξι, το εξοχικό, δεν αγόρασα το πουλόβερ, δεν θα γίνει η εκδρομή, δεν είναι αυτός που νόμιζα, δεν, δεν, δεν, δεν…

Ακούς (και βλέπεις) κι εσύ κι εγώ, λιγότερα γέλια, εκείνα από το βάθος του διαφράγματος και της καρδιάς και λιγότερα χαμόγελα, αυτά που ξεκινούν από τα μάτια και φωτίζει ο κόσμος γύρω σου. Ακούς και βλέπεις λιγότερη καλοσύνη.

Ακούς (και βλέπεις) κι εσύ κι εγώ, αυτούς που μοιάζει να ξυπνούν με κατεβασμένη την καμπύλη των χειλιών και κοιμούνται με την προηγούμενη, αμετακίνητη, σα χαραγμένη στην πέτρα, σαν αφρικάνικη μάσκα, πολεμική. Δυο μέρες τώρα, αγαπημένο πρόσωπο αγωνίζεται διαδικτυακώς να εκφράσει και να επικοινωνήσει την πεποίθησή του ότι τα όνειρα εκδικούνται. Μα τα όνειρα - κι ευτυχώς! - δεν εκδικούνται, μόνο οι άνθρωποι, απ’όλα τα έμβια του σύμπαντος, κατέχουν τούτο το θλιβερό προνόμιο. Κι ότι ακόμα, ως δεύτεροι Αμπέμπε Μπικίλα, επιβάλλεται να τρέξουμε να τα φτάσουμε τα όνειρα, πόδια στον ώμο και βουρ, ξωπίσω τους!, καθώς ακόμη κι αν δεν είχαμε «καλή αρχή», τουλάχιστον να έχουμε καλή κατάληξη, κι αφήνω ασχολίαστη την τελευταία λέξη και τι σημαίνει αυτό που περιγράφει. Κι όλο τούτο επειδή εμείς οι φουκαράδες, τρέχουμε μεν ξυπόλητοι σαν τον Αιθίοπα, δεν κερδίζουμε τίποτε ποτέ όμως, εκτός από πληγές στα άμαθα πόδια μας.

Μα πόσο λάθος!

Κυνηγώντας – για το μέλλον μας – το εξιδανικευμένο, αυτό που απιθώσαμε μόνοι μας κι απρόσκλητοι στον υπερυψωμένο θώκο, τον άπιαστο, χάνουμε τις επίκαιρες ομορφιές της ζωής. Δεν θα γράψω μικρές ή μεγάλες, η ομορφιά είν’αυταπόδεικτη και τι νόημα έχει να τη μετρήσεις, δεν την αγοράζεις με το ζύγι ή τον χάρακα.

Κι όμορφος είναι ο αέρας στα μαλλιά και στα βλέφαρα, σαν κάνεις ποδήλατο.

Όμορφος είναι ο ουρανός, κάθε μέρα και κάθε ώρα, με σύννεφα ή χωρίς, με κάθε χρώμα, σήκωσε τα μάτια σου και δες τον.

Όμορφες είναι οι στιγμές με φίλους, ένα γέλιο για ένα αστείο που γνώριζες αλλά σου άρεσε που ειπώθηκε ξανά, μπορεί και να σου θύμισε μια αντίστοιχα όμορφη παρέα αλλοτινών καιρών.

Όμορφο είναι ένα πρόσωπο που ζει δίπλα σου, που μπορεί και να μην σε γνωρίζει αλλά το διεκδικείς λυσσαλέα, με την σκέψη σου, στις δικές σου, διάφανες αυλαίες.

Παντού είναι η ομορφιά, καθημερινή, έχε ανοικτό τον δέκτη σου και θα τη δεις, κανένα χάπι δεν χρειάζεται.

Μα αν στο δικό μας λεξικό μεταφράζουμε τη ζωή ως το σπιθαμιαίο, ελάχιστο μεσοδιάστημα ανάμεσα στα προβλήματα, τότε προφανώς και θα βρεθούμε να φωνάζουμε παρών στην στατιστική της δεξαμενής του βιολογικού.

Αποδεχόμενοι όμως ότι ο χρόνος μας χάθηκε και πέρασε και άδικα ξοδεύτηκε έχουμε ήδη γράψει κατάληξη, δηλαδή the end, στην ταινία της ζωής μας.

Εγώ πάλι, μπορεί κι εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, προτιμώ να σκέφτομαι ένα όμορφο πρόσωπο και να του χαμογελώ.

Πού να μας χαμογελάσει κι εκείνο, τον βλέπω άνεργο τον προφέσορα της χαβούζας!

Θάνος Τάκης

 

Υ.Γ. Μας γνώρισε η μελίρρυτη Αθηνά Τερζή μια κορυφαία ατάκα του ποιητή Ρόμπερτ Φροστ: «Μπορώ να συνοψίσω όλα όσα έμαθα για τη ζωή σε μία μόνο λέξη: Συνεχίζεται!»

 

Αν θέλετε να διαβάσετε άλλα άρθρα του Θάνου Τάκη,
τα βρίσκετε εδώ.

ansasaresekoinopoihsteto001

 

  • peet14

    Εξαιρετικός

anthea banner 920X100_02

info@komistes.gr

ΘΑΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

«
»

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

«
»

ΒΛΑΣΗΣ ΓΩΓΟΥΣΗΣ

«
»