H τρομακτική δύναμη μιας κλειστής πόρτας – Του Θάνου Τάκη

Πόρτες. Κλειστές, βαριές, απειλητικές, αδιαφανείς. Τρομερό όριο, μεγάλη η δύναμή τους. Και υπάρχουν παντού. Στην ζωή, στην οικονομία, στην πολιτική, στις ανθρώπινες σκέψεις και καρδιές. Σχεδόν σε απειλούν όταν πας να τις ανοίξεις.

Κι όταν ανοίγουν εκείνες οι άϋλες, οι νοητές πόρτες των συνόρων μιας γεωγραφίας, ένα ψυχρό ρεύμα, πάντα από τον Βορρά, κατηφορίζει κι ορμά να γεμώσει το κενό, να τις κλείσει με φθόνο και με κρότο. Με φοβέρα. Κι ο συριγμός του αέρα μεταμορφώνεται σε κραυγές, υλακές θηρίων με τευτονική χροιά που μόνιμα απειλούν.

Πάλι η Ελλάδα είναι το πρόβλημα. Νέα εισαγγελικά δάκτυλα – κι είναι αμέτρητα τα ρημάδια! – μικροί σάρκινοι Φοίνικες που γεννήθηκαν κι υψώθηκαν από την καλοπροφυλαγμένη ανηφόρα του “υπεύθυνου” ευρωπαϊκού βορρά και δείχνουν, όπως συνήθως, κατά τη μεριά μας. Για την δυστυχία όλου του κόσμου, πάλι η Ελλάδα φταίει. Και για τη γεωγραφία, επίσης φταίει. Πάλι δεν κάνει κάτι καλά, ποτέ δεν το κάνει. Σα να κατηγορούμε τους Παριζιάνους για τις σκασμένες βόμβες και τις δολοφονίες. Που τους συνέβη επειδή ήταν αυτοί κι ήταν εκεί.

Θα ήθελαν να έχουν πάντα κλειστή την πόρτα, κάθε πόρτα. Να είμαστε όλος ο κόσμος από εδώ κι εκείνοι από πίσω. Να κρατάνε το κλειδί, ένα με το δέρμα τους και την καρδιά τους. Πάω στοίχημα ότι ένας προβατομάλλης Ολλανδός που σίγουρα ιχνογραφείς ποτέ δεν διάβασε αυτό* το ποίημα ούτε και το τραγούδι άκουσε:

Το τραίνο εκτροχιάζεται, το πλοίο ναυαγεί, τ’ αεροπλάνο συντρίβεται
Ένα μονάχα επισκεπτήριο στον πάγο χαραγμένο

Αν είχα δικαίωμα εκλογής
Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξίδι,
Θα το ξανάρχιζα, θα το ξανάρχιζα, θα το ξανάρχιζα.

Τίποτε δεν κατάλαβαν.
Ούτε και πρόκειται.
Αυτοί θα τις κλείνουν, είναι καλοί σε τούτο.
Σίγουρα θα προσπαθήσουν.
Ίσως τα καταφέρουν. Για λίγο.

Αλλά κλείσε τα μάτια αγαπητέ αναγνώστη και στην διάφανη αυλαία των κλειστών βλεφάρων σου φτιάξε την εικόνα των συγκλονιστικών στίχων**:

Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Ακόμα και αν υπάρχει μόνο το σκοτάδι
ακόμα κι αν υπάρχει μόνο
η υπόκωφη βοή του ανέμου
ακόμα κι αν
δεν υπάρχει τίποτα απολύτως,
προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Τουλάχιστον
θα υπάρξει
ένα ρεύμα.

Δεν γράφω άλλα.
Είμαι απογοητευμένος και ξέπνοος.

Θάνος Τάκης

 

*Ναζίμ Χικμέτ / Ταξιδεύοντας
**Μίροσλαβ Χόλουμπ / Η πόρτα

 Αν θέλετε να διαβάσετε άλλα άρθρα του Θάνου Τάκη,
τα βρίσκετε εδώ.

 

ansasaresekoinopoihsteto001

  • AnagnostisXL

    Αγαπητέ μας Θάνε Τάκη,

    Ό,τι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε…
    http://antikleidi.com/2015/07/23/the-asylum-kahlil-gibran/

    • Θάνος Τάκης

      Εξαιρετική η παραπομπή σας, αγαπητέ Anagnostis. Ευχαριστώ πολύ!

anthea banner 920X100_02

info@komistes.gr

ΘΑΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

«
»

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

«
»

ΒΛΑΣΗΣ ΓΩΓΟΥΣΗΣ

«
»