O πραματευτής από το Λουκίνινμπουρχουκ – Του Θάνου Τάκη

Τα εύκολα δύσκολα, κάνω κι εγώ, το ξέρω. Αλλά περιέργως, μου άρεσε το πρώτο όνομα, το κακόλαλο, παλιό ιπποτικό, της χώρας του θλιβερού πραματευτή, πριν γίνει χώρα. Όταν συνιστούσε ένα κακόγουστο συμπίλημα, πέτρινο, στην κορφή ενός βράχου. Όταν αξία είχαν οι ψηλοί βράχοι, ενώ τώρα είναι αδιάφοροι κι είναι τα βαθιά υπόγεια, τα σιδερόφραχτα τραπεζικά, αυτά που μετράνε στην Εσπερία.

Το λοιπόν, έτσι το ονομάζανε το Λουξεμβούργο, οι αρχαίοι Σάξονες, οι ξανθοί κι αψηλοί. Και σήμαινε «μικρό φρούριο» πρώτον γιατί όντως ήταν ένα στενομασχαλιαίο μικρό φρούριο και μετά, λόγω στρατηγικής θέσης, είχε τον χαρακτηρισμό «Γιβραλτάρ του Βορρά».

Αλλά, alas!, μόνο στη σημασία του, ως πέρασμα, από τις γερμανικές στις γαλλικές περιοχές και τανάπαλιν, ομοίαζε με τον ευθυτενή κι οξύκορφο βράχο, τον πέτρινο Ιανό που κοιτά την Μεσόγειο και ταυτόχρονα τον Ατλαντικό, την Τζιμπεράλτα του Καββαδία. Διότι το νερό το γνωρίζει μόνο ως γλυκό, μόνο από την του βορρά καταθλιπτική γκρίζα βροχή. Αλατισμένο νερό, μόνο στην κατσαρόλα με τα μακαρόνια έχει δει. Διότι το αρχαίο άβρεχτο Λουκίνινμπουρχουκ μετρά 68 χιλιόμετρα συνόρων με τη Γαλλία, 130 με το Βέλγιο και 128 με τη Γερμανία. Κι έτσι, όπως δεν έχει καμιά δουλειά ένας Υδραίος στρατηγός στη Λάρισα, έτσι το παλιό Λουκίνινμπουρχουκ ως σύγχρονο Λουξεμβούργο, δεν διαθέτει ίχνος ναυτικό και ίχνος ναυτικού. Ούτε ένα βαρκάκι δεν μετρά, αγαπητέ αναγνώστη, ούτε ένα κουπί!

Συνεπώς και βολικώς, έννοιες όπως θαλάσσια σύνορα, έτι περισσότερο φύλαξη θαλασσίων συνόρων, ηχούν στ΄ αυτιά του περιπλανόμενου πραματευτή, το ίδιο γνωστά με την ανάγκη για πλευρική φύλαξη του τρίτου Death Star των Σιθ με τα τουρμπολέιζερ.

Μας είπεν ο πραματευτής Ζαν Κλάουντ Τζάνκερ κατά πως θα το προέφερε η διασκεδαστική βουλευτίνα του πρόσφατου παρελθόντος που έσφαζε όλα τα επώνυμα:

«Τα εσωτερικά σύνορα πρέπει να μείνουν ανοιχτά. Και αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι τα εσωτερικά σύνορα θα παραμείνουν ανοιχτά – και αυτό ήταν πολύ μεγάλο επίτευγμα για την Ευρώπη – πρέπει να φυλάξουμε καλύτερα τα εξωτερικά σύνορα. Τώρα λένε όλοι ότι πρέπει να φυλαχθούν πιο αποτελεσματικά τα εξωτερικά σύνορα. Πάνω σε αυτό εργαζόμαστε, αλλά είναι πιο δύσκολο από ό,τι φαντάζεται κανείς».

Να που το γονίδιο του Λουκίνινμπουρχουκ ζορίζεται, καθώς εμφανίζει την έλλειψη καταγραφής της θαλασσινής αύρας. Άλλο τριφύλλι, γλυκόφυλλο, τρώνε οι χοντρές γελάδες τους, κι όχι εκείνο το αψύ θαλασσινό του Ελύτη, όπου το μαγεύουνε και βγαίνει κι όποιος τό ’βρει δεν πεθαίνει.

«Είχα π.χ. προτείνει και αντιμετώπισα μεγάλες αντιδράσεις, Έλληνες και Τούρκοι να διαθέσουν μια κοινή ακτοφυλακή μεταξύ της Τουρκίας και των ελληνικών νησιών. Οι Τούρκοι συμφωνούν, οι Έλληνες όχι. Πού ζούμε; Το θέμα είναι ότι πρέπει να τσακωνόμαστε τώρα για 10 χιλιόμετρα θαλάσσιου πλάτους, ποιος είναι πού και για ποιο πράγμα αρμόδιος ή να σώσουμε ανθρώπινες ζωές; Μερικές φορές μιλάμε μακριά από τα πραγματικά θέματα της ζωής».

Καλά σου τα λέει ο Άρχων του Μικρού Φρουρίου, υπερεθνικιστή, παλιομοδίτη, οπισθοδρομικέ και φοβικέ Ελληναρά! Πού ζούμε; Γιατί να τσακωνόμαστε για 10 χιλόμετρα θαλασσίου πλάτους; Βλέπεις, το Λουκίνινμπουρχουκ ποτέ δεν μάλωσε ούτε δυσαρέστησε κανέναν. Όποτε άλλοι αποφάσιζαν το πακετάριζαν, δώρο στους Αψβούργους, δώρο στην Ισπανία, δώρο στη Γαλλία, δώρο στο Βέλγιο, στην Πρωσία και μετά στη Γερμανία, δώρο προσωπικό και ατομική περιουσία στη φορολογική δήλωση του βασιλιά της Ολλανδίας (άνευ πλάκας!), έτσι πορευόταν στο διάβα του χρόνου. Δεν ξέρω για τις αγκαλιές πάντως τα σύνορα ήταν ανοικτά για τους ποδηλάτες του Κάιζερ και τους μοτοσυκλετιστές του Αδόλφου και τι γυρεύεις να καταλάβει ένας Λουξεμβούργιος από τον παλλόμενους, ματωμένους καμβάδες του Delacroix και του Vinchon, στρατηγέ μου;

Σηκώνουν το φρύδι στους άβολους καυγάδες, οι προαιώνιοι πουρκουάδες. Γιατί να μαλώνουμε; Πιο καλά δεν είναι να μοιραζόμαστε; Σήμερα 10 χιλιόμετρα Αιγαίου, μετά 20, μετά 100, μετά ολόκληρο. Μιλάνε από πείρα, πολύχρονη, δοκιμασμένη. Μια εδώ και μια εκεί, άθυρμα και κλωτσοσκούφι πολιτικών ηγεμονιών, χαμηλά το κεφάλι κι η τσέπη να είναι καλά, γεμάτη, ευδαιμονικά ηχηρή, μ΄ όλα του κόσμου τα νομίσματα, θε να ΄ναι σελίνια, ριάλια, δουβλόνια, μάρκα, λίρες, όλα καλά, να μη μαλώνουμε και να ευημερούμε, πρώτοι παγκοσμίως πρόσφατα οι Λουκινινμπουρχούκιοι, 100.000 δολαριάκια κατά κεφαλήν ετησίως δε μαζεύονται με καυγάδες, ούτε με άγρια βλέμματα, ούτε με Χίους, ούτε με Κρήτες, ούτε με Δίστομα και Κομμένα.

Γιατί να μαλώνουμε, λοιπόν;

Θα περίμενα κάποια αντίδραση από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσημη κι αυστηρή. Να βάζει στη θέση του τον απλοχέρη στα ξένα κόλλυβα. Να του θυμίσει τι κείται υποβρυχίως σε αυτά τα νερά. Πόσα ερυθρά αιμοσφαίρια, ελληνικά, έχουν ξοδευτεί σε αυτά τα νερά, γαλάζιο πέπλο γι΄ αλλοτινούς γενναίους. Δεν μας τα κληρονόμησαν για να τα χαρίζουμε. Να του θυμίσει ότι οι χώρες δεν είναι παρέες. Ότι τα σύνορα δεν είναι γραμμή με κιμωλία, που στο νερό δεν γράφει, ούτε παιδικό παιχνίδι. Κι αν δεν τα βλέπεις, εκεί είναι.

Αλλά δε βαριέσαι.
Μη δυσαρεστήσουμε τον πλούσιο θείο με την φουσκωμένη τσέπη.
Που μας μειώνει, μπροστά στα μάτια μας, με τις θλιβερές αναφορές του.

Η Συρία φλέγεται, για εκείνην θα ξόδευε τα χρώματα και τη θλίψη του ο Ντελακρουά, αν ζούσε. Οι ισχυροί του πλανήτη, ανάμεσά τους και το δοτό όργανον Γιούνκερ, κροκοδειλίως ενδιαφέρονται και υπόπτως νουθετούν. Και υπογείως πουλάνε τις σφαίρες που σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια των ζωντανών που απομακρύνονται. Όσων πρόλαβαν.

Να μας λείπουν οι θεατρικές συμβουλές σου, Λουξεμβούργιε.

Σε θέματα της θάλασσας, είναι αφέλεια να συμβουλεύεις Ρωμιούς.

Και σε θέματα ζωής, απείρως καλύτερα από σένα γνωρίζει τι πρέπει να γίνει, η γιαγιά Μηλίτσα.

 

 Αν θέλετε να διαβάσετε άλλα άρθρα του Θάνου Τάκη,
τα βρίσκετε εδώ.

 

ansasaresekoinopoihsteto001

  • AnagnostisXL

    […] Θα περίμενα κάποια αντίδραση από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσημη κι αυστηρή. Να βάζει στη θέση του τον απλοχέρη στα ξένα κόλλυβα.
    Αλλά δε βαριέσαι.
    Μη δυσαρεστήσουμε τον πλούσιο θείο με την φουσκωμένη τσέπη.
    Που μας μειώνει, μπροστά στα μάτια μας, με τις θλιβερές αναφορές του.

    Εξαιρετικό κείμενο σε ύφος και περιεχόμενο.
    Αγοράζουν μπλέ και χαρίζουν γκρι (όπως θα έλεγε ο Λαζόπουλος)

anthea banner 920X100_02

info@komistes.gr

ΘΑΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

«
»

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

«
»

ΒΛΑΣΗΣ ΓΩΓΟΥΣΗΣ

«
»