Άκου, κόρη… – Του Θάνου Τάκη

Άκου, κόρη! Ή καλύτερα, περίμενε ν’απομακρυνθεί το τρένο απ’όπου κατέβηκες κι όπου βρισκόσουν και ταξίδευες για 12 χρόνια. 

Να, έφυγε και κοίτα! Μια στιγμή μόλις ήταν εδώ, ζωντανό και πολύβουο, ογκώδης παρουσία με στιβαρή σκιά, να τα κάνει όλα ομοιόχρωμα, μονότονα. Και τώρα, μια κουκκίδα που ολοένα μικραίνει, δυσκολεύεται το μάτι να βρει σχήμα κι ο ήχος του που σκέπαζε την ανθρώπινη βουή και την ιδιαιτερότητα μιας και μόνο φωνής και μιας ολόκληρης αυλής, εφηβικής, δεν μπορεί να καλύψει ούτε καν τ’αρσενικά τζιτζίκια του καλοκαιριού που γδέρνουν ερωτικά κι αναπάντητα, τα έλυτρά τους.

Τώρα, ο σταθμός είναι ήσυχος. Φως παντού, ζεστό σαν σάρκα αγαπημένη, τύχη λαμπρή που είναι καλοκαιρινό κι ελληνικό, άλλο μπλε, διάφορο των λοιπών, ξεχωριστό, τέτοιο μοιάζει αυτό που ξόδεψε στα μέρη μας ο Θεός του Ελύτη, πιο βαθύ, πιο όμορφο, πιο καθάριο.

Τώρα θα δεις άλλην εικόνα. Με άλλη ματιά, όχι του ενήλικου, δεν ζητώ αυτό, δεν έχει σημασία ένας αριθμός σε ένα κομμάτι χαρτί, παιδί σου εύχομαι να μείνεις, στην καρδιά, για πάντα.

Να δεις με τη ματιά της επιθυμίας. Της δίψας για επιπλέον γνώση, καινούργια, ενδιαφέρουσα, δεν υπάρχει γοητευτικότερος λαθύρινθος, κι εσύ, έναν δικό σου να φτιάξεις, καλύτερο από εκείνον που μαστόρεψε ο αρχαίος Δαίδαλος. Δική σου περιουσία και παντοτική κληρονομιά να συγκεντρώσεις, στις βιβλιοθήκες να τη βρεις, να την στύψεις από το σκονισμένο χαρτί των ραμμένων βιβλίων και το ξερό δέρμα τους με τα παλιά σημάδια άλλων διψασμένων, μιαν ίδια με του καλού Ουμπέρτο να φτιάξεις, σου εύχομαι, εκείνη την αδιάβαστη, κι εγώ να σου δώσω τα δικά μου, άλλη συρμαγιά δεν έχω και δεν βλέπω να φτιάνω, αυτά μόνο θα σου χαρίσω, να με συλλογάσαι.

Μην συνδέσεις αγαπημένο μου κορίτσι, την εκπαίδευση με την εργασία, η ζωή δεν ξεκινά με το βλέμμα στον τερματισμό, στη σύνταξη. Η γνώση πρέπει να είναι αυθύπαρκτη, υπέροχο νησί μοναχό του, να στέκει στον ορίζοντα, θάλασσα γύρω-γύρω κι ουρανός καθάριος και το βλέπεις και κολυμπάς προς το μέρος του, με τη θέλησή σου να πας να το συναντήσεις, μη λυπηθείς κόπο. Κι όταν το βρεις και πατήσεις κι άμα θελήσεις, με τη γνώση ως λάσπη και σχέδιο και ξυλότυπο μαζί, φτιάχνεις ένα γιοφύρι και την πετυχαίνεις τη σύνδεση. Κι ούτε που γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει, όχι μετά από 4 ή 5 ή 10 ή όσα χρόνια, εδώ καλά-καλά μετά από έναν χρόνο δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί, τίποτε δεν προβλέψαμε κι ούτε και πρόκειται γιατί δεν τους έχω σε καμία εκτίμηση τους προφήτες. Σκωπτικά αναφέρει άξιος ποιητής, ούτε το απόγευμα της σημερινής ημέρας δεν μπορούμε να δούμε!

Τα επόμενα χρόνια, τα ακαδημαϊκά, να είναι ωραία και να είναι τα καλύτερά σου, την ποιότητα να ερανίζεσαι και να γεμίσεις όμορφες σκέψεις, όμορφες εικόνες, ήχους εκλεκτούς ν’αποζητάς και χρώματα να βλέπουν τα μάτια σου και άμα τα βλέπεις θα σε ομορφύνουν κι άλλο, μέσα σου, και θα φανεί και στην όψη. Πολύ να ερωτευθείς, αν δεν έχεις ήδη, το ωραιότερο των συναισθημάτων είναι αυτό, ο έρωτας της νιότης, εμπειρίες ν’αγοράζεις πριν από προϊόντα, να κάνεις κι άλλες φιλίες, οι φίλοι είναι η ποιότητα στην ζωή, να γελάς ακόμη περισσότερο, με φωνή, όπως τόσο μου αρέσει να σε ακούω. Να ζήσεις, κόρη μου, αγαπημένη!

Εγώ είμαι εδώ για σένα.
Τώρα και πάντα.
Να σ’ευχαριστώ για όλα τα δώρα που μου έδωσες, ακόμη και χωρίς να το ξέρεις.

Βλέπεις τον Σταθμό;
Μπες και βγάλε εισιτήριο.
Μόνη να μπεις, εγώ θα περιμένω εδώ, δε μ’έχεις ανάγκη.

Και τράβα όπου λαχταρά η όμορφη καρδιά σου, παιδί μου, αγαπημένη μου κόρη.

(Για την Ελένη)

Θάνος Τάκης

 

 Αν θέλετε να διαβάσετε άλλα άρθρα του Θάνου Τάκη,
τα βρίσκετε εδώ.

 

ansasaresekoinopoihsteto001

  • Σωτήριος Καλαμίτσης

    !!!!!!!!!!@!

anthea banner 920X100_02

info@komistes.gr

ΘΑΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

«
»

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

«
»

ΒΛΑΣΗΣ ΓΩΓΟΥΣΗΣ

«
»